Parę moich przemyśleń na temat stanu w jaki znajduję się wciąż i wciąż i pewnie będę wciąż w przyszłości.

Przed odkryciem internetu moimi jedynymi rozrywkami, były przeszukiwanie licznych książek i serii czasopism w poszukiwaniu interesujących ciekawostek z różnych dziedzin wiedzy. Gdy już dostałem Internet, robiłem to samo z encyklopediami. Wejście na chat? Forum? Udzielanie komentarzy (nawet pomimo tego, że takie rozwiązanie w tamtych czasach było rzadkością) pod artykułami? Zapomnij! Niby co ja tam mam napisać? I jeszcze potem stanąć twarzą w twarz z odpowiedzią...

Tworzenie konta na jakimkolwiek serwisie społecznościowym było dla mnie poza granicami mego umysłu. Pewnym pierwszym krokiem w tym kierunku, był fakt, że nie zawsze znajdowałem odpowiedź na dręczące mnie pytanie, więc zaryzykowałem pisanie go na jakieś grupie w Usenecie. To chyba jedyny moment gdy się odezwałem do ludzi w tamtych czasach. Założenie konta na dA było rozważane przeze mnie przez miesiąc i zostało zrobione ze strachem. Strachem iż mogę zostać zmuszony do jego zamknięcia (pierwsza rzecz o jakiej czytałem w regulaminie zakładania konta — możliwość jego usunięcia), z powodu braku jakiegokolwiek doświadczenia w dziedzinie kontaktów międzyludzkich, poza tymi wyniesionymi z podręczników od biologi.

W pewnym sensie rozpoczęcie uczestniczenia w wymianie komentarzy sprawiło, że poczułem się lepiej. Nie spodziewałem się jakiejkolwiek odpowiedzi na moje działania. Lecz je dostawałem. Pokrótce zrozumiałem o czym mówili socjolodzy, gdy wspominali, że w Internecie jesteśmy widziani przez pryzmat naszych umiejętności, wartości i przekonań, a nie przez własne ciała. Nikt nie wspomni o brzydkiej cerze, "niemodnym" doborze ubrań, otyłości, braku zębów, seplenieniu, dziwnych zainteresowaniach, niewłaściwej muzyki, wady anatomicznej. Tu odkrywam wyłącznie ludzkie umysły, więc doznania są bardziej szczere, mniej uwarunkowane stereotypami. Innymi słowami mam kontakt bezpośrednio z duszą .Tylko dlaczego tak mi po tym wszystkim brakuje także ciała? Albo głosu?

Mój cały kontakt ze światem to gadające litery. Tak to można określić tę wymianę komentarzy. Wiem, że w teorii za nimi znajdują się ludzie, ale ja nikogo nie widzę. Nie czuję kontaktu. To chyba wyjaśnia czemu to dochodzi u mnie do zamiany jednego zestawu avatarów w inny. Zauważyłem, że nie mam już praktycznie żadnych rozmów z pierwszym zestawem jaki poznałem na dA. Drugi zestaw już prawie że zanika, gdy poznałem trzeci. Jeżeli pojawi się czwarty, to drugi przejdzie do historii, a trzeci...nie wiem co się stanie. Nie cierpię tego, chciałbym by ludzie nie znikali w przeszłości, ale najwyraźniej jestem na to skazany. Skazany nie tylko z tego powodu...

Najwyraźniej okres, w którym człowiek znajduje parę, dawno minął w moim przypadku. Ilekroć poznaję kogoś płci żeńskiej w Internecie, albo wśród nowej grupy dziekańskiej, to okazuje się, że ma już jedną. Oznacza to, że nie powinienem nawet szukać, bo nigdy nie dostanę żadnej. Cały świat już ma parę, a ja jako jedyny nie. Szukanie wolnej osoby mija się z celem, bo po prostu takiej nie ma. Mogę za to cieszyć się ze szczęścia innej pary, bo chyba byłbym strasznym samolubem, gdybym próbował zabrać jedną osobę dla siebie. Wtedy druga była by tak samo samotna jak ja. Że nie wspomnę o tym, że nie miałaby dobrych uczuć w stosunku do mnie po takim uczynku. To po prostu nie fair, więc tego nie robię. Jeżeli już jestem skazany na wieki na nie posiadanie partnerki, to chociaż nie będę tego robił innym. To czasem boli, ale cóż poradzić...

Mógłbym niby spróbować skorzystać z serwisów randkowych, ale to nie wydaje mi się dobrym pomysłem. Może i bym znalazł kogoś, w końcu takie serwisy są dla osób bez pary. Ale moje szczęście jest z rodzaju tych, co to sprawiają, że ktoś dla mnie znajduje się po drugie stronie Polski. Albo świata. A ja nie mogę sobie pozwolić na jazdę gdziekolwiek częściej niż raz na rok, więc taka znajomość skończyła by się znowu na wymianie gadających liter. Znowu to samo.

Mam papugę. Jedyne stworzenie jakie widzę codziennie, i do którego mogę porozmawiać o dowolnej chwili. Trochę mi to pomaga. Oczywiście muszę pamiętać, by używać jej systemu społecznościowego nie ludzkiego. Kontaktować się tak jak to robią papugi. Między innymi to oznacza, że nie mogę się przytulić. I jak dotąd nie usłyszałem od niej czegokolwiek po polsku, choć słychać że się stara. Nie wiem tylko czemu woli wnętrze swojej klatki od wylatywania na zewnątrz. Mogę zostawić ją otwartą we wszystkich punktach, a ona i tak nie wyleci.

Jestem zwierzęciem, ukierunkowanym genetycznie na zawieranie kontaktów z przedstawicielami swojego gatunku. W tym celu mam zestaw hormonów, które każą mi ich poszukiwać i które każą mi się czuć źle gdy do tego nie dochodzi. Ale jestem też człowiekiem i mogę sam decydować o swoim losie i nie muszę słuchać swojego ciała. Czasami to boli i to mocno. Czasami nie mogę przestać patrzeć na puste miejsce w moim pokoju. Czasami godziny mi się dłużą, bo nie mam co robić. Czasami nie jestem w stanie słuchać mojej muzyki, bo ludzkie głosy przysparzają mi ból. Czasami budzę się w nocy z płaczem. Czasami zastanawiam się nad przyszłością. Czasami słyszę tego małego dzieciaka na dnie mego umysłu co to krzyczy "Towarzystwa!!!" i płacze. Pieprzony babsztyl, nie rozumie, że tak ma być! Los każe mi być sam, bez względu na to jak bardzo to boli. Muszę kiedyś poszukać w aptece, czy jest coś, co by usunęło te nadmiarowe hormony z mojego krwiobiegu. Bo przecie standardowe podejście nigdy nie będzie w zasięgu moich rąk.

Nie rozumiem Simów. Po co im ten wskaźnik towarzystwa? Czemu tak bardzo narzekają, gdy jest czerwony? I czemu nie mogą iść do pracy, czy robić tak potrzebnych im rzeczy jak na przykład ćwiczenie kondycji, logiki, gotowania, etc.? W końcu zaczynałem robić rodziny z dwoma osobami, bo wtedy mogłem się pozbyć tych wrzeszczących dymków z ikoną dwóch głów. Trochę pogadali i wracali do pracy. Mogłem kontynuować grę. Lecz potem odkrywałem, że autorzy nie wsadzili tylko jednej irytującej rzeczy do swojej gry. Drugą była "wymagane X przyjaciół do awansu". Po kiego grzyba im to potrzebne? Ja tak żyje cały czas i... _{nie narzekam}

Mam komórkę, bo mama każe mi ją posiadać. Na wszelki wypadek, by mogła się ze mną skontaktować i robi to codziennie. Lubię jej głos. Tylko czasami mi szkoda, że w telefonie nie pojawia się coś więcej niż "Mama dzwoni". Oprócz spamu, ale jego nie da się lubić. Najgorsze w tym, że sieć komórkowa nie może utrzymywać mojego numeru bez doładowywania. Oprócz poziomu impulsów, muszę także doładowywać czas. I marnuję przez to pieniądze. Mam chyba aktualnie ponad 100 złotych na koncie i żadnego sposobu, by je zamienić na żywą gotówkę. Przynajmniej mogę je zmarnować na Internet, gdy mi nagle zabraknie dostępu z mojego komputera. Ale nawet to nie chce zużyć środków na koncie na tyle, by był sens w tych doładowywaniach. I ciągle mi oferują darmowe minuty i smsy. Na co?

Założyłem dawno temu konto na GG. Myślałem, że się przyda. Ostatnio włączam go od czasu do czasu, ale najwyraźniej w złych momentach, bo ten milczy jak zaklęty. O koncie na Skype dawno zapomniałem, nawet już go nie instalowałem gdy odświeżałem system. Zastanawiam się czy to samo zrobić z GG. Bo nie wiem czy warto mieć program jedynie zajmujący miejsce na dysku. Poza tym chyba natknę się tam już tylko na losowe dzieci Neo i kolejnych spamerów. Nie wiem...

Czasami się zastanawiam, co by było, gdybym znalazł osobę, którą szukam. Taką dla mnie właściwą. Chyba nie byłbym w stanie dać jej wolnego czasu, bo bym ciągle ją zagadywał. Nie miałaby możliwości zostania sam na sam, bo byłbym wszędzie. Byłbym wstrętny i pewnie doprowadził ją do załamania nerwowego. Lata samotności kazały by mi wysysać z tego związku wszystko co się da, i pewnie bez zahamowań. Nie...nie mogę tego zrobić nikomu. Nie mogę kazać człowiekowi cierpieć z mojego powodu. To było by chamskie i samolubne. Kolejny powód dla którego nie powinienem szukać pary.



Oto Felix. Od 22-u lat sam w domu. 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Bez przerw świątecznych...